Aan het Loeffplein stond ooit een gebouw dat gezag moest uitstralen. Beton, strak en hoekig, begin jaren zestig neergezet als symbool van orde en vooruitgang. De stad keek ernaar en gaf het een andere naam. De Woutenkiet. Licht spottend, onverzettelijk eigen. Achter de gevels klonk geen heroïek, maar papier, echoënde gangen en stemmen die hun verhaal kwamen uitleggen. Hier werd gezag dagelijks gewoon werk. Maar het gebouw verdween. En met het beton leek ook het geheugen te worden opgeruimd.

Dit verhaal is gebaseerd op historische bronnen en vastgelegde feiten. Op de onderliggende pagina zijn de belangrijkste gegevens over

het politiebureau in ’s-Hertogenbosch overzichtelijk samengebracht.